نویسنده : شهاب مقربین
منبع : وازنا

نمی‌توانست زیبا نباشد ٭

     شاملو، در اواخر عمر، در یكی از آخرین شعرهایش می‌نویسد: «هِی بر خود می‌زنم كه مگر در واپسین مجال سخن/ هر آن‌چه  می‌توانستم گفته باشم، گفته‌ام؟» ١

     و در این گفتگوی با خویش‏، با تردید به خود می‌گوید: «نكند در خلوت بی تعارفِ خویش با خود گفته باشد: ”- ای لعنت ابلیس، بر تو بامداد پُر تلبیس باد!/ می‌بینی كه نیامِ پُرتكلف نام‌آوری دغل‌كارانه‌ات حتا/ از شمشیر چوبین كودكان حلب‌آباد نیز/ بی بهره‌تر است؟“» ٢

     و به ‌این ترتیب، در گذشته و در كارنامه‌ی خود تأمل می‌كند. آن‌چه ذهن او را در این «واپسین مجال سخن» درگیر می‌كند، «مرگ» نیست، - اگرچه در چند گامی آن، «در آستانه»‌اش ایستاده‌است،ـ تردید و دلواپسی است كه: «هر آن‌چه می‌توانستم گفته باشم، گفته‌ام؟»

مقدمه و توضیح مترجم:  نویسندگانی چون فاکنر، جویس، ویرجینیا وولف و مارسل پروست ذهنی پیچیده دارند و نباید انتظار داشت که رمان‌هایشان ساده و خواندن آنها آسان باشد. پروست توانسته است نگاه ما را به جهان تغییر دهد؛ به خاطر جستجویش  برای همه چیز، به خاطر تلفیق داستان و اندیشه، به خاطر احساساتش، به خاطر ذهنیتش درباره تعدد و تنوع هر اتفاق و هر احساس  و بالاخره به خاطرالهگان نقاب‌داری که در جهان پیرامون ما زندگی می‌کنند. لحظات زندگی پروست ، تجربه‌ها و معاشرت‌هایش تاثیر به سزا ئی در سرنوشت پردرد او داشتند و همین پیچیدگی افکار و تجریبیاتش است  که پایه  و در واقع ساختار رمان سترگ در جستجوی زمان از دست رفته[1] را تشکیل  می‌دهند. او نگارش در جستجوی زمان از دست رفته را در ژانویه 1908 و به قصد یک رمان شصت وپنج صفحه‌ای   آغاز می‌کند اما زمانی که در 11 مارس 1913 آن را به نشرگراسه می‌سپارد تا با هزینه شخصی اش چاپ شود چیزی در حدود 12 دفتر است. نگارش رمان تا سال 1922 به طول می‌انجامد اما انتشار  آن تا سال 1927 به طول می‌انجامد. شاید در دوره‌ای   که پروست می‌زیست  هرگز او را مانند امروز دوست نداشتند اما آنچه حائز اهمیت است این است که حتا کسانی که آثارش را نمی‌خوانند به او احترام می‌گذراند. پروست به ما می‌آموزد که برای بیان چیزها کلمات دقیق انتخاب کنیم.. همتای پروست در شهرت و محبوبیت سلین است  که در شماره زمستان به این نویسنده پرداخته شد.  این دو از نویسندگان محبوب فرانسوی در قرن حاضر هستند...